بدگوی من که دوش همی داد پند تو

تلخی مکن که خنده نگهداشتن به زور

می بارد از لب و دهن نوشخند تو

امروز کو که باز بتر بیندت به من

چون محتشم بسی ز ندامت بسر زدم

دستی که می زدم به عنان سمند تو