تا دگری نیاردش مست ز پشت زین فرو

در ره آن سهی قدم پای به گل شده فرو

آه اگر بیاورد سر به من حزین فرو

گشته سوار و خورده می من همه جا روان ز پی

نرگس چشم ساحرت چون زند آتشم به دل

ریزد از آب دیده ام صد گل آتشین فرو

وجه سفید ره نیم سجده توست وای اگر