خاک در سرای تو ریزدم از جبین فرو

نرگس چشم ساحرت چون زند آتشم به دل

ریزد از آب دیده ام صد گل آتشین فرو

وجه سفید ره نیم سجده توست وای اگر

قابل خسروی بود هرکه بسان محتشم

سر به غلامی آورد پیش تو بر زمین فرو