پنبه ای در گوش نه تا ننهی از غیرت به داغ

آلت اعراض غیرم خوب گردانیده ای

چون نمی رنجی تو از کس جز به جرم دوستی

حیرتی دارم که از دشمن چرا رنجیده ای

این که می گویند بدگویان اگر نشنیده ای

محتشم کافتاده زار از پرسش بی جای تو

کشته ای او را و پنداری که آمرزیده ای