تو تحسین خواهی ای ناصح که منعم کرده ای زان در

تو را با او دگر کاری نخواهد بود پنداری

تو بر خود بسته ای یک باره راه اشگ ای دیده

نخواهد کرد دیگر آتش من دود پنداری

به خوش پندی من درمانده را خشنود پنداری

فریبی خورده ای ای غیر از آن پرکار پندارم

که خود را باز مقبول و مرا مردود پنداری