از دیدن او پند گو یک باره منعم می کند

دامان لیلی پاک ماند از تهمت آلودگی

نازش برای عشوه ای صد لابه می فرمایدم

صورت نمی بندد دگر نازی به این فرمودگی

در عمر خود نشنیده ام پندی به این بیهودگی

پای طلب کوتاه گشت از بس که در ره سوده شد

کوته نمی گردد ولی پای امید از سودگی