در عمر خود نشنیده ام پندی به این بیهودگی

نازش برای عشوه ای صد لابه می فرمایدم

صورت نمی بندد دگر نازی به این فرمودگی

از دیدن او پند گو یک باره منعم می کند

پای طلب کوتاه گشت از بس که در ره سوده شد

کوته نمی گردد ولی پای امید از سودگی

آ سر که دیدی خاک گشت از آستان فرسائیش