آ سر که دیدی خاک گشت از آستان فرسائیش

در عمر خود نشنیده ام پندی به این بیهودگی

پای طلب کوتاه گشت از بس که در ره سوده شد

کوته نمی گردد ولی پای امید از سودگی

وان آستان هم بازرست از زحمت فرسودگی

خوش رفتی آخر محتشم آسوده در خواب عدم

هرگز نکردی در جهان خوابی به این آسودگی