وان آستان هم بازرست از زحمت فرسودگی

پای طلب کوتاه گشت از بس که در ره سوده شد

کوته نمی گردد ولی پای امید از سودگی

آ سر که دیدی خاک گشت از آستان فرسائیش

خوش رفتی آخر محتشم آسوده در خواب عدم

هرگز نکردی در جهان خوابی به این آسودگی