زد ساغر من بر سنگ دیوانه می آشامی

از باده عیشم بود مستانه به کف جامی

ای هم دم از افسانه یک لحظه به خوابش کن

شاید که جهان گیرد یک مرتبه آرامی

با این همه زهدای بت در عشق تو نزدیکست