ای هم دم از افسانه یک لحظه به خوابش کن

از باده عیشم بود مستانه به کف جامی

زد ساغر من بر سنگ دیوانه می آشامی

شاید که جهان گیرد یک مرتبه آرامی

با این همه زهدای بت در عشق تو نزدیکست

کز مستی و بدنامی بر خویش نهم نامی