کز مستی و بدنامی بر خویش نهم نامی

ای هم دم از افسانه یک لحظه به خوابش کن

شاید که جهان گیرد یک مرتبه آرامی

با این همه زهدای بت در عشق تو نزدیکست

گر کار تو در پرهیز پر پیش نمی آید

در وادی رسوائی من پیش نهم گامی

ای بسته زبان از خشم خود گو که نمی باید