ای بسته زبان از خشم خود گو که نمی باید

کز مستی و بدنامی بر خویش نهم نامی

گر کار تو در پرهیز پر پیش نمی آید

در وادی رسوائی من پیش نهم گامی

با این همه تلخی ها شیریی دشنامی

آن کرد گرفتارم کز زلف بتان افکند

در راه بنی آدم گیرنده ترین دامی