در وادی رسوائی من پیش نهم گامی

با این همه زهدای بت در عشق تو نزدیکست

کز مستی و بدنامی بر خویش نهم نامی

گر کار تو در پرهیز پر پیش نمی آید

ای بسته زبان از خشم خود گو که نمی باید

با این همه تلخی ها شیریی دشنامی

آن کرد گرفتارم کز زلف بتان افکند