به نیم جان که دلم راست شاه من چه عجب

که دهر یاد ندارد چنین گلستانی

چه شد که گر از بی تکلفی یک بار

شود مقام گدا تکیه گاه سلطانی

گر انفعال کشد پیش چون تو مهمانی

به دود مجمره حاجت ندارد آن محفل

که سازیش تو معطر به گرد دامانی