به زمین کرشمه ریزان چو سمند نازرانی

دو جهان ز توست ای مه بکشی اگر یکی را

به تو کس چه می تواند مکن آن چه می توانی

همه فتنه روید از خاک و ستیزه خیزد از گل

به زبان جور ممکن بود امتحان عاشق

تو به تیغم آزمودی و همان در امتحانی

بگذر ز کین که ترسم به زمین بشر نماند