تو به تیغم آزمودی و همان در امتحانی

همه فتنه روید از خاک و ستیزه خیزد از گل

به زمین کرشمه ریزان چو سمند نازرانی

به زبان جور ممکن بود امتحان عاشق

بگذر ز کین که ترسم به زمین بشر نماند

که اراده تو ماند به قضای آسمانی

طلبی که یار نازی نشکد چه لذت او را