نشان خنده چو پیدا بود از آن لب نوشین

ازو به گریه و زاری طلب کن آن که تو دانی

وگر به ابروی پرچین گره زند به کرشمه

گره گشائی ازین کار کن چنان که تو دانی

همان به خواه که گفتیم به آن لسان که تو دانی

به جز صبا که برد محتشم چنین غزلی را

دلیر جانب آن سرو نکته دان که تو دانی