همان به خواه که گفتیم به آن لسان که تو دانی

وگر به ابروی پرچین گره زند به کرشمه

گره گشائی ازین کار کن چنان که تو دانی

نشان خنده چو پیدا بود از آن لب نوشین

به جز صبا که برد محتشم چنین غزلی را

دلیر جانب آن سرو نکته دان که تو دانی