که از باژ ما شد کنون رنگ و بوی

به پیش سکندر بگفت آن سخن

غمی شد سکندر ز باژ کهن

بدو گفت رو پیش دارا بگوی

که مرغی که زرین همی خایه کرد

به مرد و سر باژ بی مایه کرد

فرستاد پاسخ بدان سان شنید