که مرغی که زرین همی خایه کرد

غمی شد سکندر ز باژ کهن

بدو گفت رو پیش دارا بگوی

که از باژ ما شد کنون رنگ و بوی

به مرد و سر باژ بی مایه کرد

فرستاد پاسخ بدان سان شنید

بترسید وز روم شد ناپدید