وز آن گریز برآمد ز خامشان غزا

سوار یک تنه چین دواسبه تاخت چنان

که خیل زنگ شد از باد او به باد فنا

گریخت گاو شب از شیر بیشه مشرق

غراب شب که سحر شد کلاغ ابیض بال

عقاب خور ز سرش پوست کند از استیلا

هزار چشم ز انجم گشوده بود هنوز