غراب شب که سحر شد کلاغ ابیض بال

که خیل زنگ شد از باد او به باد فنا

گریخت گاو شب از شیر بیشه مشرق

وز آن گریز برآمد ز خامشان غزا

عقاب خور ز سرش پوست کند از استیلا

هزار چشم ز انجم گشوده بود هنوز

که برد دزد سحر خال شب ز روی هوا