نماند دوده درین کاسه نگون برجا

به روی تخته افلاک چون ز مهره مهر

بیاض صبح به آن طول و عرض یافت صفا

نشان میر ختن شد چنان نوشته که هیچ

سحر ز یوسف گم گشته پیرهن چو نمود

ز مهر دیده یعقوب دهر شد بینا

ز صبح سینه صافی نمود ماهی شب