که روزی از لب نانی زیند مستغنی

نظر به مائده رزق او فقیر آسا

گهی جبابره دهر را رسد که زنند

سرادق عظمت بر لب محیط غنا

دو روز بر دم آبی زنند استغنا

ازین جماعت محتاج کز تسلط من

همیشه بر در رزقند چون گروه گدا