خدا و بیم ز مخلوق خود معاذالله

به خنجر ستم و تیغ کین فکند از پا

یکی نگفت که معبودی و هراس اجل

به کیش کیست درست و به مذهب که روا

خران سزاست که با این کنند استهزا

خدائی آن صمدی را رسد که گرد و جهان

بهم خورد نهراسد بقای او ز فنا