بهم خورد نهراسد بقای او ز فنا

خدا و بیم ز مخلوق خود معاذالله

خران سزاست که با این کنند استهزا

خدائی آن صمدی را رسد که گرد و جهان

چرا به زمره شدادیان نگفت کسی

که ای ز نادقه معبود ناسزای شما

اگر ز تخت زراندود خود نمی جنبد