مگر قصیده دیگر به سلک نظم کشم

چه سان بود گه و بیگه حفیظ هیکل ما

سخن کشید باطناب و در نصیحت نفس

نگشت بلبل باغ بلاغ نغمه سرا

که گوش هوش پر از در شود در آن اثنا