هوای سرو قدی از بتان مه سیما

از بن شعار تو صد ره صنم پرستی به

که با ملک به خلوصی و با خدا به ریا

روایت است که عبدالله مبارک داشت

شبی که بود چنان برف از آسمان باران

که بر عباد پس از توبه رحمت مولا

شبی که استره آبدار سرما بود