شبی که بود چنان برف از آسمان باران

که با ملک به خلوصی و با خدا به ریا

روایت است که عبدالله مبارک داشت

هوای سرو قدی از بتان مه سیما

که بر عباد پس از توبه رحمت مولا

شبی که استره آبدار سرما بود

به دست باد ز رخسار مرد موی ربا