که بسته عالمیان را زبان ز چون و چرا

دگر تو دانی و رایت که رایت فکرت

بلند شد به مناجات حی بی همتا

بزرگوار خدایا که ذات بی چونت

به کنز مخفیت آن شاهد نهفته جمال

که تا ابد نکند جلوه بر دل عرفا

به اسم اعظمت آن گنج بی نشان که اگر