از عصمتش بدیع مدان کز کمال شرم

بیرون برد قضا هم از آئینه هم ز آب

آن مریم زمان که به عفت سرای او

بوی کسی نبرده نسیمی به هیچ باب

دارد جمال خود ز ملک نیز در نقاب

گر خاکروبه حرم او که می برند

از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب