دارد جمال خود ز ملک نیز در نقاب

آن مریم زمان که به عفت سرای او

بوی کسی نبرده نسیمی به هیچ باب

از عصمتش بدیع مدان کز کمال شرم

گر خاکروبه حرم او که می برند

از بهر کحل دیده ملایک به صد شتاب

در دامن سحاب فتد ذره ای از آن