محتشم در پاس این دولت که بادا لم یزل

آفتاب عالمی زین بیش به سر عالم به تاب

تا سمر گردی به اعجاز مسیحائی بریز

شربت لطفی به کام زهر نوشان عتاب

دعوتی کز حق گذاری کرده بی ریب ارتکاب

از کسی جز وی نمی آید که شب بیداریش

آشنائی برده بیرون از مزاج چشم و خواب