از بهر دیدنت چو سراسیمه عاشقان

از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب

بگرفته آستان تو را بر زر آفتاب

گاهی ز روزن آید و گاه از در آفتاب

گرد سر تو شب پره شب پر زند نه روز

کز رشگ آتشش نزند در پر آفتاب