گشت آسمان و انجم آن اکثر آفتاب

در روضه ای اگر بنشانی به دست خویش

نخلی شکوفه اش بود انجم بر آفتاب

از نقش نعل توسن جولانگرت زمین

گنجی نهاد حسن به نامت که بر سرش

گردید طالع از دهن اژدر آفتاب

در پای صولجان تو افتاد همچو گوی