که دایه بخش صدفهاست ابر نیسان است

بسی در صدف افروز می شود پیدا

ولی کجا بدر شاهوار یکسان است

هزار ابر مطر ریز هست لیک یکی

هماست از همه مرغان که هر گدا که فتاد

به زیر سایه او پادشاه دوران است

ز نوع نوع خلایق جهان پر است ولی