که اگر نیز ملیحست چو ملحست اجاج

آن چه درد یک خیالم پزد از ذوق چشد

نکند از مزه رد گر همه باشد اوماج

شور چون گشت ز اطناب سخن ختم اولی

تا قضا با قدر از انجم ثاقت هر شب

چند از لعب برین تخته همه مهره عاج

فارد عرصه تو باشی و به اقبال بری