خراش ناخن عدلش چو کوه ظلم بکند

چنان بود که به حاتم کنند بخل اسناد

زبان به شکوه او هیچ دادخواه نراند

به غیر ظلم که از عدل اوست در فریاد

بماند در دهن انگشت تیشه فرهاد

به روی کشور ما تنگ از آن که منصب اوست

امارتی که زخانی و خسرویست زیاد