امارتی که زخانی و خسرویست زیاد

خراش ناخن عدلش چو کوه ظلم بکند

بماند در دهن انگشت تیشه فرهاد

به روی کشور ما تنگ از آن که منصب اوست

جمال باز گرفتن نیافت ساقی دهر

چو بر کف املش ساغر مراد نهاد

فلک نمود به زیر پرش چو بیضه مرغ