چو بر کف املش ساغر مراد نهاد

به روی کشور ما تنگ از آن که منصب اوست

امارتی که زخانی و خسرویست زیاد

جمال باز گرفتن نیافت ساقی دهر

فلک نمود به زیر پرش چو بیضه مرغ

همای رفعت او بال ابهت چو گشاد

چه حاجتست که او طایران دولت را