دم از نسیم جنان می زند دم حداد

مرا ز داغ واسف سینه سربه سر مجروح

ز دیدن گل و شمشاد از چه باشم شاد

مرا دمیست که نسبت به سوز بی حد او

مدام دلم همی آرد از مجره فلک

که مرغ روح من خسته را شود صیاد

همیشه تیشه همی سازد از هلال سپهر