که جز ودود رسد کس به داد اهل و داد

به فکر بی کسی خود فتاده بودم دوش

که داشتم ز سردرد تا سحر فریاد

نداشتم چو درین کهنه دودمان امید

سمند عزم برانگیختم که یک باره

رخ نیاز ز معبود آورم ز عباد

ندا رسید که مشکل رسی به مقصد خویش