ز باغ حسن سیه نرگسی چو چشم انگیخت

که خجلت قد رعنای سرو بستان داد

بر ابروان مقوس زهی ز قدرت بست

که سهم چرخ مقوس ز تیرپران داد

به آن بلای سیه خنجری چو مژگان داد

به چشمهای سیه شیوه ای ز ناز آموخت

که هر که خواست به آن شیوه دل دهد جان داد