کسی را که این چنین گیرد تب لرز آن چنان لرزد

به میدان خنک سیمین تنک زرین رنگ چون رانی

ز هیبت چون جرس دل در بر روئین تنان لرزد

تب بغض تو لرزاند عدو را تا دم آخر

سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادی

دلی با لنگر سنگین تر از کوه گران لرزد

وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعی