سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادی

ز هیبت چون جرس دل در بر روئین تنان لرزد

تب بغض تو لرزاند عدو را تا دم آخر

کسی را که این چنین گیرد تب لرز آن چنان لرزد

دلی با لنگر سنگین تر از کوه گران لرزد

وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعی

خصوصا در زمان چون تو شاهی هر زمان لرزد