وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعی

کسی را که این چنین گیرد تب لرز آن چنان لرزد

سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادی

دلی با لنگر سنگین تر از کوه گران لرزد

خصوصا در زمان چون تو شاهی هر زمان لرزد

به این فقر و فنا هرگاه گوید محتشم خود را

میان مردم از خجلت زبانش در دهان لرزد