خصوصا در زمان چون تو شاهی هر زمان لرزد

سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادی

دلی با لنگر سنگین تر از کوه گران لرزد

وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعی

به این فقر و فنا هرگاه گوید محتشم خود را

میان مردم از خجلت زبانش در دهان لرزد

چو طفلی کز ادیب خویشتن دایم بود لرزان