بخوابانند در گهواره امن و امان لرزد

چو طفلی کز ادیب خویشتن دایم بود لرزان

گه از کین جان گاهی ز بیداد زمان لرزد

ور از فرض محالش همچو طفلان بهر آسایش

ردیف افتاد پس دور از قوا فی ختم کن ای دل

سخن را بر دعا تا کی بوان گفتن فلان لرزد

ز تحریک طبیعت تا درین مهد گران جنبش