ردیف افتاد پس دور از قوا فی ختم کن ای دل

گه از کین جان گاهی ز بیداد زمان لرزد

ور از فرض محالش همچو طفلان بهر آسایش

بخوابانند در گهواره امن و امان لرزد

سخن را بر دعا تا کی بوان گفتن فلان لرزد

ز تحریک طبیعت تا درین مهد گران جنبش

تن سیماب کافتاده است دور از بطن کان لرزد